โรคติดเชื้อในผู้ป่วยกลุ่มอาการไข้ไม่ทราบสาเหตุ โรงพยาบาลชุมชนในพื้นที่สำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ ๑ พ.ศ. ๒๕๔๗

บทคัดย่อ

การศึกษาระบาดวิทยาเชิงพรรณนาภาคตัดขวางครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสาเหตุของกลุ่มอาการไข้ไม่ทราบสาเหตุอันเนื่องจากโรคติดเชื้อทางห้องปฏิบัติการ และลักษณะทางระบาดวิทยาของผู้ป่วยไข้ไม่ทราบ สาเหตุที่มารักษาที่โรงพยาบาลชุมชนในพื้นที่สองจังหวัดของสำนักงานป้องกันควบคุมโรคที่ ๑ โดยการสุ่ม ตัวอย่างแบบง่ายในผู้ป่วยที่แพทย์วินิจฉัยเป็นไข้ไม่ทราบสาเหตุที่มีอุณหภูมิร่างกายตั้งแต่ ๓๘.๓ องศาเซลเซียส อายุ ๑๐ ปีขึ้นไป และแพทย์ซักประวัติและตรวจร่างกายแล้วไม่สามารถหาสาเหตุของไข้ได้ ระยะเวลาศึกษา ตั้งแต่เดือนมกราคมถึงธันวาคม ๒๕๔๖ เก็บข้อมูลจากแบบบันทึกข้อมูลและตัวอย่างเลือด ๒ ครั้งห่างกัน ๒ สัปดาห์ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา

พบว่า กลุ่มตัวอย่าง ๑๒๖ ราย เป็นผู้ป่วยในร้อยละ ๗๓.๘ เพศหญิงร้อยละ ๕๔.๐ กลุ่มอายุ ๒๕-๔๕ ปี ร้อยละ ๓๘.๙ และอาชีพรับจ้างร้อยละ ๕๗.๙ ระยะเวลาตั้งแต่เริ่มป่วยจนมาพบแพทย์น้อยกว่า ๕ วัน ร้อยละ ๗๐.๖ มีอาการหนาวสั่นร้อยละ ๔๑.๓ ไอร้อยละ ๔๐.๕ และปวดกล้ามเนื้อร้อยละ ๓๗.๓ มีการ ตรวจทางห้องปฏิบัติการ คือ Complete Blood Count ร้อยละ ๗๘.๖ Urine Analysis ร้อยละ ๕๘.๖ และ Widal test ร้อยละ ๒๕.๔ แพทย์ให้การวินิจฉัยเป็นไข้ไม่ทราบสาเหตุ ร้อยละ ๔๖.๐ ไข้เอนเทอริคร้อยละ ๑๑.๑ และไข้เลือดออกร้อยละ ๖.๔ พบอัตราการติดเชื้อไข้เลือดออกร้อยละ ๒๕.๔ ไข้หวัดใหญ่ร้อยละ ๖.๓ เลปโตสไปโรสิสและเมลิออยโดสิสเท่ากัน ร้อยละ ๔.๐ สครับไทฟัส ร้อยละ ๒.๔ ไม่พบการติดเชื้อ ไข้ไทฟอยด์และไข้มาลาเรีย เปรียบเทียบการกระจายของกลุ่มอาการไข้ไม่ทราบสาเหตุและโรคไข้เลือดออก จำแนกรายเดือนในผลการศึกษากับรายงานโรคที่ต้องเฝ้าระวังทางระบาดวิทยา (รายงาน ๕๐๖) ปี ๒๕๔๖ เป็นไปในทิศทางเดียวกัน ดังนั้นควรมีการกำหนดแนวทางการค้นหาสาเหตุของไข้ไม่ทราบสาเหตุ สนับสนุน การตรวจทางห้องปฏิบัติการให้ได้ตามมาตรฐานและพัฒนาระบบเฝ้าระวังโรคให้มีประสิทธิภาพ เพื่อวางแผนในการป้องกันควบคุมโรคติดเชื้ออย่างเหมาะสมต่อไป