ผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการดูแลผู้ป่วยสูงอายุระยะสุดท้ายที่มีอาการหายใจลำบากแบบประคับประคองต่อการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของพยาบาลวิชาชีพ กลุ่มงานการพยาบาลอายุรกรรม โรงพยาบาลระดับตติยภูมิแห่งหนึ่ง

บทคัดย่อ

การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการดูแล ผู้ป่วยสูงอายุระยะสุดท้ายที่มีอาการหายใจลำบากแบบประคับประคองต่อการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของพยาบาลวิชาชีพ โดยใช้ทฤษฎีการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของแบนดูรา และแนวคิดการเรียนรู้ตามสภาพจริงเป็นกรอบแนวคิด กลุ่มตัวอย่างเป็นพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานในหอผู้ป่วยใน กลุ่มงานการพยาบาล อายุ รกรรม โรงพยาบาลขอนแก่น จำนวน 45 คน คัดเลือกกลุ่มตัวอย่างด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างอย่างง่าย แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 21 คนและกลุ่มควบคุม 24 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตน ประกอบด้วย กิจกรรมทั้งหมด 4 ครั้งในระยะเวลา 4 สัปดาห์ ดังนี้ สัปดาห์ที่ 1 การอบรมเชิงทฤษฎีและเชิงปฏิบัติการ สัปดาห์ที่ 2 การฝึกปฏิบัติที่หอผู้ป่วย สัปดาห์ที่ 3 การฝึกปฏิบัติด้วยตนเอง สัปดาห์ที่ 4 การแลกเปลี่ยนเรียนรู้และสรุปสิ่งที่ได้เรียนรู้ ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้รับโปรแกรมฯ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย (1) โปรแกรมส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะแห่งตนฯ (2) แบบสอบถามข้อมูลทั่วไป และแบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของพยาบาล เครื่องมือวิจัยทั้งหมดผ่านการตรวจสอบความตรงของเนื้อหา ได้ค่าความตรงเชิงเนื้อหาของเครื่องมือทั้งหมดเท่ากับ 1.0 และหาค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามการรับรู้สมรรถนะแห่งตน ได้ค่าเท่ากับ 0.95 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และทดสอบสมมติฐานด้วยสถิติ independent t-test และ paired t-test ผลการวิจัยพบว่า พยาบาลที่ได้รับโปรแกรมมีการรับรู้สมรรถนะแห่งตนในการดูแลผู้ป่วยสูงอายุระยะสุดท้ายที่มีอาการหายใจลำบากแบบประคับประคองมากกว่าพยาบาลที่ไม่ได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) และหลังได้รับโปรแกรม พยาบาลมีการรับรู้สมรรถนะแห่งตนมากกว่าก่อนได้รับโปรแกรมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p<0.001) แสดงให้เห็นว่า โปรแกรมในการศึกษานี้ช่วยเพิ่มการรับรู้สมรรถนะแห่งตนของพยาบาลในการดูแลผู้ป่วยสูงอายุระยะสุดท้ายที่มีอาการหายใจลำบากแบบประคับประคอง จึงควรนำโปรแกรมนี้ไปใช้เป็นแนวทางส่งเสริมการรับรู้สมรรถนะตนเองของพยาบาลวิชาชีพที่ปฏิบัติงานการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้ายเพื่อนำสู่การปฏิบัติการ ดูแลผู้ป่วยสูงอายุระยะสุดท้ายที่มีอาการหายใจลำบากอย่างเหมาะสมและมีคุณภาพ