รูปแบบการพัฒนาความสามารถในการดำเนินชิวิตของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน โรงพยาบาลร้อยเอ็ด

บทคัดย่อ

ปัญหาการดูแลผู้ป่วยจิตเภทในชุมชนที่พบบ่อยคือ ผู้ป่วยขาดความคิดริเริ่มในการมีปฏิสัมพันธ์กับ บุคคล ดี มีประต่รัน และไม่สาระกอยเรี้เองแอง วิงต้องการพัฒนาควมสมาถในการ ดำเนินชีวิตของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน โดยใช้การวิจัยเชิงปฏิบัติการในเขตพื้นที่อำเภอเมืองร้อยเอ็ด ในพ.ศ. 2550 - 2551 มีผู้ร่วมการวิจัย จำนวน 70 คน การวิจัยระยะที่ 1 มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์การดำเนิน ชีวิตในชุมชนของผู้ป่วยจิตเภท โดยใช้วิจัยเชิงคุณภาพ มีผู้ร่วมวิจัยจำนวน 21 คน นำข้อค้นพบระยะที่ 1 มาเป็นพื้นฐานการวิจัยระยะที่ 2 ร่วมกำหนดรูปแบบการพัฒนาความสามารถในการดำเนินชีวิตของผู้ป่วยจิตเภทในชุมชน ร่วมกับทีมสหวิชาชีพที่เกี่ยวข้อง จำนวน 33 คน และในระยะที่ 3 ใช้วิธีการทดลองดำเนินการตาม รูปแบบที่กำหนด การวิจัยทั้ง 3 ระยะเก็บข้อมูลโดยใช้แนวคำถามการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม และแบบประเมินระดับความสามารถการดำเนินชีวิตในชุมชนของผู้ป่วยจิตเภท ทดสอบความเชื่อมั่น โดยวิธีสัมประสิทธิ์แอลฟา ของครอนบาด มีค่าเท่ากับ 0.75 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา

การวิจัยพบว่า ผู้ป่วยจิตเภท ผู้ดูแลในครอบครัว และผู้นำชุมชน ต้องการความเข้าใจและความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง โดยเฉพาะต้องการบุคลากรเฉพาะด้านทางจิตเวช มาช่วยให้ผู้ป่วยจิตเภทใช้ชีวิตในชุมชนได้เหมือนคนทั่วไป ส่วนรูปแบบการพัฒนาความสามารถการดำเนินชีวิตในชุมชนของผู้ป่วยจิตเภท ประกอบด้วย กิจกรรมค่ายครอบครัว 2 วัน 1 คืน กิจกรรมพัฒนาทักษะการดำเนินชีวิตในชุมชน และกิจกรรมพัฒนาทักษะทางอาชีพ ดำเนินกิจกรรมสัปดาห์ละ 1 วันรวม ระยะเวลา 4 เดือน และผลลัพธ์การพัฒนาความสามารถการดำเนินชีวิตในชุมชนของผู้ป่วยจิตเภท พบว่า คะแนนเฉลี่ย