ความชุก ปัจจัยเสี่ยง และชนิดเชื้อราก่อโรคในผู้ป่วยเบาหวานที่มีโรคเชื้อราที่เล็บ
คำสำคัญ:
โรคเชื้อราที่เล็บ, เบาหวาน, ความชุก, ปัจจัยเสี่ยงบทคัดย่อ
โรคเบาหวานเป็นปัจจัยเสี่ยงสำคัญของการติดเชื้อราที่ผิวหนังและเล็บ หากไม่ได้รับการวินิจฉัยอย่างถูกต้องและไม่ได้รับการรักษาที่เหมาะสม จะเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดภาวะทุพพลภาพจากการติดเชื้อแบคทีเรียและเป็นแผลเรื้อรัง
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาความชุก ปัจจัยเสี่ยง และชนิดเชื้อราก่อโรคในผู้ป่วยเบาหวานที่มีโรคเชื้อราที่เล็บ
วิธีการศึกษา: ผู้ป่วยเบาหวานที่มีอายุมากกว่า 18 ปี และรับการตรวจรักษาที่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยบูรพา ตั้งแต่วันที่ 1 มีนาคม 2563 ถึง 31 สิงหาคม 2563 หลังจากยินยอมเข้าร่วมวิจัย ผู้ร่วมการศึกษาจะได้รับการสัมภาษณ์ประวัติ ตรวจเล็บมือและเล็บเท้า หากมีหลักฐานสงสัยว่าเป็นโรคเชื้อราที่เล็บ จะส่งตรวจทางห้องปฏิบัติการเพิ่มเติมได้แก่ การขูดเชื้อราและย้อม potassium hydroxide (KOH preparation), การย้อมพิเศษด้วย periodic acid schiff (PAS) และการเพาะเชื้อรา
ผลการศึกษา: ผู้ป่วยเบาหวานเข้าร่วมการศึกษา 304 ราย อายุเฉลี่ย 63 ปี เป็นเพศชายร้อยละ 45.72 พบการติดเชื้อราที่เล็บ 52 ราย คิดเป็นร้อยละ 17.11 เชื้อก่อโรคที่พบมากเป็นลำดับแรกคือ Aspergillus niger complex 10 ราย พบน้อยที่สุดคือ Trichosporon inkin 1 ราย ผู้ป่วยเบาหวานที่มีการติดเชื้อราที่เล็บมีอายุมากกว่าผู้ที่ไม่มีการติดเชื้อราที่เล็บอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (อายุเฉลี่ย 70 และ 61 ปี) พบว่าอายุที่มากกว่า 60 ปีขึ้นไปเป็นปัจจัยสำคัญของการติดเชื้อราที่เล็บในผู้ป่วยเบาหวานโดยมีค่า Risk ratio 3.159 (95%CI = 1.599-6.240) (p = 0.0001)
สรุปผลการศึกษา: อายุมากกว่า 60 ปีเป็นปัจจัยเสี่ยงของการติดเชื้อราที่เล็บ และพบว่า Aspergillus spp. เป็นเชื้อก่อโรคเชื้อราที่เล็บ ที่พบบ่อยที่สุดในผู้ป่วยเบาหวาน และเป็นเชื้อที่พบได้น้อยในผู้ป่วยที่ไม่เป็นเบาหวาน ดังนั้นผู้ป่วยเบาหวานที่มีการติดเชื้อราที่เล็บควรส่งเพาะเชื้อราที่เล็บเพื่อการวินิจฉัยอย่างถูกต้องและการรักษาอย่างมีประสิทธิภาพ
คำสำคัญ : โรคเชื้อราที่เล็บ, เบาหวาน, ความชุก, ปัจจัยเสี่ยง
เอกสารอ้างอิง
Lipner SR, Scher RK. Onychomycosis: clinical overview and diagnosis. J Am Acad Dermatol 2019;80(4):835–51.
จรัสศีร ฬียาพรรณ. โรคเชื้อราที่เล็บ [อินเทอร์เน็ต]. 2560 [เข้าถึงเมื่อ 2 ตุลาคม 2563]. เข้าถึงได้จาก: https://www.si.mahidol.ac.th/th/healthdetail.asp?aid=1302
Morales-Cardona CA, Valbuena-Mesa MC, Alvarado Z, Solorzano-Amador A. Non-dermatophyte mould onychomycosis: a clinical and epidemiological study at a dermatology referral centre in Bogota, Colombia. Mycoses 2014;57(5):284–93.
Abdullah L, Abbas O. Common nail changes and disorders in older people: diagnosis and management. Can Fam Physician Med Fam Can 2011;57(2):173–81.
Elewski BE, Tosti A. Risk factors and comorbidities for onychomycosis: implications for treatment with topical therapy. J Clin Aesthetic Dermatol 2015;8(11):38–42.
Sigurgeirsson B, Steingrímsson O. Risk factors associated with onychomycosis. J Eur Acad Dermatol Venereol JEADV 2004;18(1):48–51.
Assadamongkol R, Lertwattanarak R, Wannachalee T, Bunyaratavej S, Leeyaphan C, Matthapan L. Prevalence, risk factors, and type of organism in fungal foot infection and toenail onychomycosis in Thai diabetic patients. J Med Assoc Thail Chotmaihet Thangphaet 2016;99(6):659–64.
Warshaw EM, Foster JK, Cham PMH, Grill JP, Chen SC. NailQoL: a quality-of-life instrument for onychomycosis: NailQoL. Int J Dermatol 2007;46(12):1279–86.
Gupta AK, Humke S. The prevalence and management of onychomycosis in diabetic patients. Eur J Dermatol EJD 2000;10(5):379–84.
Moreno G, Arenas R. Other fungi causing onychomycosis. Clin Dermatol 2010;28(2):160–3.
Papini M, Cicoletti M, Fabrizi V, Landucci P. Skin and nail mycoses in patients with diabetic foot. G Ital Dermatol E Venereol Organo Uff Soc Ital Dermatol E Sifilogr 2013;148(6):603–8.
Wijesuriya TM, Weerasekera MM, Kottahachchi J, Ranasinghe KNP, Dissanayake MSS, Prathapan S, et al. Proportion of lower limb fungal foot infections in patients with type 2 diabetes at a tertiary care hospital in Sri Lanka. Indian J Endocrinol Metab 2014;18(1):63–9.
Farwa U, Abbasi SA, Mirza IA, Amjad A, Ikram A, Ikram A, et al. Non-dermatophyte moulds as pathogens of onychomycosis. J Coll Physicians Surg--Pak JCPSP 2011;21(10):597–600.
Martínez-Herrera EO, Arroyo-Camarena S, Tejada-García DL, Porras-López CF, Arenas R. Onychomycosis due to opportunistic molds. An Bras Dermatol 2015;90(3):334–7.
Motamedi M, Ghasemi Z, Shidfar MR, Hosseinpour L, Khodadadi H, Zomorodian K, et al. Growing incidence of non-dermatophyte onychomycosis in Tehran, Iran. Jundishapur J Microbiol 2016;9(8):e40543.
Wijesuriya T, Kottahachchi J, Gunasekara TDCP, Bulugahapitiya U, Ranasinghe KNP, Neluka Fernando S, et al. Aspergillus species: an emerging pathogen in onychomycosis among diabetics. Indian J Endocrinol Metab 2015;19(6):811.
Gupta AK, Drummond-Main C, Cooper EA, Brintnell W, Piraccini BM, Tosti A. Systematic review of nondermatophyte mold onychomycosis: diagnosis, clinical types, epidemiology, and treatment. J Am Acad Dermatol 2012;66(3):494–502.
Bowyer P, Moore CB, Rautemaa R, Denning DW, Richardson MD. Azole antifungal resistance today: focus on Aspergillus. Curr Infect Dis Rep 2011;13(6):485–91.
Ameen M, Lear JT, Madan V, Mohd Mustapa MF, Richardson M. British Association of Dermatologists’ guidelines for the management of onychomycosis 2014. Br J Dermatol 2014;171(5):937–58.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
เวอร์ชัน
- 2026-02-11 (2)
- 2021-04-30 (1)
ฉบับ
บท
การอนุญาต
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพิ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารโรงพยาบาลชลบุรี