ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อเอนเทอโรคอคซัยที่ดื้อต่อยาแวนโคมัยซินในผู้ป่วยที่รับการรักษาในโรงพยาบาลชลบุรี

บทคัดย่อ

การศึกษาครั้งนี้เป็นการศึกษาเชิงวิเคราะห์แบบย้อนหลัง (Matched case-control study) มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาลักษณะทางระบาดวิทยาของการติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ Vancomycin-resistant enterococci (VRE) และศึกษาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ VRE ในผู้ป่วยที่รับการรักษาในโรงพยาบาลชลบุรี ระหว่างวันที่ 1 มกราคม พ.ศ. 2554 ถึงวันที่ 31 ธันวาคม พ.ศ. 2561 กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้ป่วยติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ VRE จำนวน 75 คน และกลุ่มควบคุม คือ ผู้ป่วยติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ Vancomycin-sensitive enterococci (VSE) จำนวน 150 คน ซึ่งผู้วิจัยจับคู่กันระหว่างกลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุม โดยคัดเลือกผู้ป่วยที่เป็นเพศเดียวกัน อายุห่างกันมากน้อยไม่เกิน 5 ปี และตรวจพบเชื้อ VSE จากสิ่งส่งตรวจประเภทเดียวกันในช่วงเดือนเดียวกันกับผู้ป่วยที่เป็นกลุ่มศึกษา วิเคราะห์ข้อมูลหาปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ VRE โดยใช้สถิติ conditional logistic regression นำเสนอค่า Adjusted odds ratio (ORadj) และ 95% Confidence interval ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มศึกษาและกลุ่มควบคุมส่วนใหญ่ได้รับการใส่คาอุปกรณ์ทางการแพทย์ (เช่น ใส่สายยางเข้าไปในกระเพาะอาหาร, ใส่ท่อช่วยหายใจ) ทั้งสองกลุ่มมีประวัติการใช้ยาต้านจุลชีพภายใน 1 เดือน (ร้อยละ 94.7 ในกลุ่มศึกษา และร้อยละ 74.0 ในกลุ่มควบคุม) และพบว่าเชื้อ E. faecium เป็นเชื้อที่ดื้อต่อยาแวนโคมัยซิน (ร้อยละ 96) มากกว่าเชื้อ E. faecalis (ร้อยละ 4) ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการติดเชื้อหรือตรวจพบเชื้อ VRE อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ ได้แก่ ประวัติการใช้ยา Van-comycin (ORadj = 14.36; 95% CI, 3.81-54.03), ประวัติการใช้ยา Cephalosporins (ORadj = 3.49; 95% CI, 1.49-8.14) และประวัติการใช้ยา Colistin (ORadj = 7.84; 95% CI, 2.23-27.69) มาก่อนภายใน 1 เดือน ผลการวิจัยชี้ให้เห็นความจำเป็นในการใช้ยาต้านจุลชีพอย่างสมเหตุสมผล ร่วมกับการปฏิบัติตามมาตรการป้องกันและควบคุมการติดเชื้ออื่นๆ เพื่อป้องกันการแพร่ระบาดของ VRE ในโรงพยาบาล